Bijna 2 maanden later en mijn hemel, wat kan er toch veel gebeuren. Sinds dat ik hier – in dit appartement in L’Atzubia – ben terecht gekomen, is er veel bij mij (innerlijk) in werking gezet. Maar ik zal eerst een update geven over de plannen die ik had en wat daar van terecht is gekomen.

The Van dat ik op had gezet naast The Tent van Karima konden mensen niet vinden. Afspraken konden niet door gaan en voor mij voelde het alsof de grond niet klaar was om hier wortels te schieten (van online naar offline). Dus ik hield het snel weer voor gezien. Ik vertrouw namelijk mijn intuïtie en als dit het gevoel is, dan vertrouw ik dat dat klopt.

En dat werd vrij snel bevestigd. Karima kreeg namelijk schimmel in de tent en wat een werk was dat. Ook zij ervoer dat het terrein waar ze stond niet in balans was en haar tent meer kwaad deed dan goed. Zo zijn we daar beiden weggegaan.

Vervolgens had ik besloten de bus te verkopen. Toen kon die naar de garage gefixt worden. Inmiddels heb ik hem weer terug en ga ik komend weekend naar Nederland rijden waarbij 3 gegadigden de bus willen kopen.
Zodoende deed ik een bericht uit in verschillende Facebook groepen dat ik een werkplek zocht bij mensen met een Bed & Breakfast waar mensen samen komen om een soort van samenwerking aan te gaan. Een stel reageerde dat ze bij het kopen van hun B&B al een tent in de tuin hadden gezien en dat ik daar dan mijn werk kon doen. Ik dacht gelijk aan Karima. Zodoende zijn we met z’n vieren in gesprek gegaan en per 2023 kan ik mededelen dat zowel Karima als ik actief zijn in Orbeta @ Casa Orbeta. We hebben een Telegram kanaal waarin we onze fans op de hoogte houden van de voortang: https://t.me/karima_stephanie

Als het mee zit, kan ik met iemand terug rijden naar Spanje. Als dat niet kan, dan koop ik een auto en rij ik deze naar Spanje om in te voeren. Fingers crossed!

M’n agenda zat opeens vol geboekt tot aan mijn vakantie 9 december. Wat me aangaf dat het lekker stroomt sinds dat ik hier ben en dat gaf me het inzicht dat ik misschien wel wat langer wil blijven. Maar ja, ik had geen idee of Robert het appartement vrij wilde hebben voor de zomer. Daar kunnen ze hier in Spanje namelijk in plaats van 550 per maand, 550 euro per week voor vragen. Maar daar kwam ik al vrij snel achter. Ik zei hem namelijk dat ik zat te denken om een auto aan te schaffen in Spanje en toen gaf Robert aan dat dat mij nog wel een half jaar kon duren. Dus ik zei gekscherend.. dan kan ik nog wel een jaar huren bij je. Dat is goed! Een jaar huren, oei. Ik moet er wel voor werken natuurlijk. Al gauw voelde ik.. laten we maar gewoon een contract opstellen voor onbepaalde tijd.

Wauw, ik heb een huis waar ik kan verblijven zonder stress dat ik er weer weg moet. Tegelijkertijd realiseerde ik me dat ik voor het eerst iets huur en me geen zorgen maakte over of ik het wel kon betalen. De afgelopen 8 jaar had ik namelijk alleen koopwoningen en daarvoor huurwoningen maar dan met vaste baan. Dit is m’n eerste huurwoning waar ik als ondernemer verblijf.

En afgelopen weekend zakte het in m’n lijf.

Hoe kwam ik eigenlijk aan die benauwdheid van tussen 4 muren wonen? M’n vriendin Aisling noemde het tijdens lunch maar later kon ik het pas goed bevatten. Het is een onrust wat ik altijd al heb gehad al wist ik dat mijn roeping in aanwezigheid ligt. Alsof ik ergens van weg bewoog. Ik weet dat ik nooit veel thuis was en ook nooit lang op plekken heb gewoond. Er was geen verbinding, ook al heb ik het huis helemaal verbouwd tot alles wat ik wilde. Het gaf me niet het gevoel dat ik had verwacht. Een ‘slack’ of opluchting.

Ik wist dit al langer want ook The Pattern (app) stuurde me herinneringen aan het patroon dat ik heb door het verlies van iemand op jonge leeftijd. Zelfs mijn energetische blauwdruk weet/laat het zien. Het moest gebeuren. Het lot. Maar toch… dit zijn allemaal lagen. Beetje bij beetje, verschillende vormen, het gaat gewoon aan me voorbij. Elke keer een nieuwe situatie met een nieuwe meer bewuste Stèphanie. Het is mijn levensthema… mijn wond is mijn geschenk: een ander zo diep voelen dat ik stierf, de helft van mezelf, en naar buiten keek om meer van het leven te voelen.

Daarom voel ik zoveel, zichtbaar maar nog onzichtbaarder. De huizen stelden de baarmoeder van mijn moeder voor. Daar hield ik mijn adem in en bewoog 6 maanden niet. Met mijn voeten naar beneden werd ik er een maand eerder (op de verjaardag van mijn vader) uitgehaald.. niet geboren, genomen. Dan weken in de couveuse. Leefde ik wel echt na die weken? Ik denk het niet. Toen ik 4 was werd ik zo ziek… Ik had een check-in moment of ik wilde blijven of gaan 👼🏻

Trauma is niet wie ik ben en ervaringen gaven me kwaliteiten. En een van deze kwaliteiten is een onafhankelijke vrouw die reist in een camper met mijn hond Senna. Rijden. Ik hou ervan om ergens heen te rijden, de natuur te zien, foto’s te maken. Op het moment dat ik ergens aankom, is de pret voorbij. Ik verveel me… rusteloos. Veel mensen zeiden dat ik moest mediteren, maar het had niets met mijn geest te maken. Het zat veel dieper dan dat. Mijn cellen waren geprogrammeerd om alles vast te houden en daardoor kon ik nauwelijks iets voelen. Dit was een van de redenen dat ik voorstadium baarmoederhalskanker kreeg. Was ik echt thuis in mijn lichaam? Was de voordeur open? Was mijn adem nog oppervlakkig of mijn voet nog op de rem?

In 2022 heb ik dat allemaal losgelaten en ik wist dat dit jaar in het teken zou staan van goed voor mezelf zorgen. Trouw zijn aan mezelf. Heb ik geluisterd? Ja, soms wel. Dat gaf me wat ik wilde. En als ik dat niet deed, gaf het me wat ik nodig had. Ik moest een ongeluk krijgen om te komen waar ik nu ben. Weer naar Dénia rijden wetende dat een Nederlandse man (Robert) daar werkte zodat hij kon helpen omdat het een verzekeringszaak zou zijn… te moeilijk in het Spaans 😄

Ik had het universum om een verblijfplaats gevraagd de nacht voor ik naar de garage ging. En daar had Robert het over. Dat was snel. Het lot. Ik had er nog sneller kunnen komen door mijn ex te bedanken voor zijn interesse in mij, maar omdat hij net gescheiden was had ik niet in een relatie met hem moeten stappen. Ik zou gewoon de camper ophalen, naar zuidoost Spanje rijden en voor service naar Renault garage Dénia gaan waar Robert werkt. Misschien zou ik daar ervaren hebben dat het camperleven alleen met een hond in Spanje geen goede keuze is en zou Robert deze mooie plek voor mij beschikbaar hebben.

Het lot is ook in deze stad. Een grote bij op een garagedeur geschilderd: Ik ben een 4 in de numerologie wat staat voor een bij. Maar ook gewoon be(e)-ing. De klok van de kerk staat stil op 16:50, mijn geboortetijd. De straat waar ik woon is Carrer Torres… 2 torens, een portaal. Noem het toeval. Voor mij niet. Maar het grootste inzicht, ik kon zelfs opluchting voelen: me thuis voelen waar ik nu ben. In mijn woonkamer met uitzicht op de bergen. Volledig aanwezig zijn. Voelen wat er te voelen valt. Ermee zitten. Het kan allemaal gewoon door me heen stromen. Welke gevoelens dan ook. De muren sluiten zich niet meer om me heen. Het voelt als een warm bad.

En gister was ik met mijn vriendin Rianne die eigenlijk de reden is waarom ik hier in Spanje ben beland want zij is 5 jaar geleden met haar gezin hierheen verhuisd. Praten over deze mijlpaal in mijn leven dat ik gelukkig ben waar ik ben. Geen behoefte meer heb om weg te gaan. Gewoon hier wil zijn. En ook over mijn liefdesleven. Als het zo bedoeld is, zal het zo zijn. Geen (levens)kracht nodig maar alleen te kanaliseren in het moment VOOR MIJ. Echt gezegend voor alle mensen in mijn leven en mijn vrienden die mijn familie zijn hier in Spanje. In 39 jaar voel ik me voor het eerst in mijn leven echt thuis 💙

Liefs Stephanie

******************

Almost 2 months later and my goodness, how much can happen. Since arriving here – in this apartment in L’Atzubia – a lot has been going on with me (internally). But first I will give an update on the plans I had and what has come of them.

The Van that I had set up next to Karima’s The Tent people could not find. Appointments could not go through and for me it felt like the ground was not ready to put down roots here (from online to offline). So I quickly stopped it again. After all, I trust my intuition, and if this is the feeling, then I trust that it is correct.

And that was confirmed pretty quickly. Karima in fact got mold in the tent and what a job it was. She too experienced that the site where she was standing was not balanced and her tent was doing more harm than good. So we both left there.

Then I had decided to sell the van. Then it could be fixed and I drove it to the garage. Meanwhile I have it back and will drive to the Netherlands next weekend where 3 interested parties want to buy the bus.
So I put out a message in several Facebook groups that I was looking for a place to work at people with a Bed & Breakfast where people come together to do some kind of collaboration. A couple responded that when they bought their B&B they had already seen a tent in the garden and that I could then do my work there. I immediately thought of Karima. So the four of us started talking and by 2023 I can announce that both Karima and I are active in Orbeta @ Casa Orbeta. We have a Telegram channel where we keep our fans informed of the progress: https://t.me/karima_stephanie

If all goes well, I can ride back to Spain with someone. If that’s not possible, I’ll buy a car and drive it to Spain to import. Fingers crossed!

My schedule was suddenly fully booked until my vacation Dec. 9. Which indicated to me that things have been flowing nicely since I’ve been here and that gave me the insight that I might want to stay a little longer. But then again, I had no idea if Robert wanted the apartment free for the summer. After all, here in Spain, instead of 550 a month, they can charge 550 euros a week for that. But I found that out pretty quickly. For I told him that I was thinking of buying a car in Spain and then Robert indicated that that could take me another six months. So I jokingly said… then I can rent from you for another year. That’s great! A year’s rent, oops. I have to work for it, of course. Soon I felt … let’s just draw up an open-ended contract.

Wow, I have a house I can stay in without stressing about having to leave again. At the same time, I realized that I was renting something for the first time and not worrying about whether I could afford it. In fact, for the past 8 years I’ve only had owner-occupied housing and before that rented housing but with steady employment. This is my first rental property where I am staying as an entrepreneur.

And last weekend it sank into my body.

How did I actually get that tightness of living between 4 walls? My friend Aisling mentioned it at lunch but later I was able to grasp it. It is a restlessness I have always had, even though I knew that my calling lies in presence. As if I was moving away from something. I know I was never home much nor lived in places for a long time. There was no connection even though I completely remodeled the house into everything I wanted. It didn’t give me the feeling I expected. A “slack” or relief.

I knew this for some time because The Pattern (app) also sent me reminders of the pattern I have from losing someone at a young age. Even my energetic blueprint knows/shows it. It had to happen. Fate. Yet. these are all layers. Little by little, different forms, it just passes me by. Each time a new situation with a new more conscious Stèphanie. It is my life’s theme…. my wound is my gift: to feel another so deeply that I died, half of myself, and looked outward to feel more of life.

That’s why I feel so much, visible but even more invisible. The houses represented my mother’s womb. There I held my breath and didn’t move for 6 months. With my feet down I was taken out a month earlier (on my father’s birthday)…not born, taken. Then weeks in the incubator. Was I really alive after those weeks? I don’t think so. When I was 4 I got so sick…. I had a check-in moment whether I wanted to stay or go 👼🏻

Trauma is not who I am and experiences gave me qualities. And one of these qualities is being an independent woman traveling in an RV with my dog Senna. Driving. I love driving somewhere, seeing nature, taking pictures. The moment I arrive somewhere, the fun is over. I get bored… restless. Many people told me to meditate, but it had nothing to do with my mind. It was much deeper than that. My cells were programmed to hold on to everything, which meant I could hardly feel anything. This was one of the reasons I got pre-stage cervical cancer. Was I really at home in my body? Was the front door open? Was my breath still shallow or my foot still on the brake?

In 2022, I let go of all that and I knew this year would be all about taking good care of myself. Being true to myself. Did I listen? Yes, at times I did. That gave me what I wanted. And when I didn’t, it gave me what I needed. I had to have an accident to get where I am now. Driving to Dénia again knowing that a Dutch guy (Robert) worked there so he could help because it would be an insurance case…. too hard in Spanish 😄

I had asked the universe for a place to stay the night before I went to the garage. And that’s what Robert was talking about. That was quick. Fate. I could have gotten there even faster by thanking my ex for his interest in me, but since he had just divorced I shouldn’t have gotten into a relationship with him. I would just pick up the camper, drive to southeast Spain and go for service to Renault garage Dénia where Robert works. Maybe there I would have experienced that RV life alone with a dog in Spain is not a good choice and Robert would have this beautiful place available for me.

Fate is also in this town. A big bee painted on a garage door: I am a 4 in numerology which stands for a bee. But also just be(e)-ing. The church clock is stopped at 16:50, my birth time. The street where I live is Carrer Torres…. 2 towers, a portal. Call it a coincidence. For me, no. But the biggest insight, I could even feel relief: feeling at home where I am now. In my living room overlooking the mountains. Being fully present. Feeling what there is to feel. Sitting with it. All of it can just flow through me. Whatever feelings. The walls no longer close around me. It feels like a warm bath.

And yesterday I was with my friend Rianne who is actually the reason why I ended up here in Spain because she moved here 5 years ago with her family. Talking about this milestone in my life that I am happy where I am. No more need to leave. Just want to be here. And also about my love life. If it is meant to be, it will be. No (life) power needed but only to channel in the moment FOR ME. Truly blessed for all the people in my life and my friends who are my family here in Spain. In 39 years I really feel at home for the first time in my life 💙

Love Stephanie