Na 3 dagen Fisterra werden het er 5 met 2 dagen regen.. Ik verbleef op een autocaravana park met alleen campers. Aan de baai, een prachtige plek. Om naar het centrum van Nanda en Alejandro te komen moest ik de berg over naar de andere kant van het dorp. Zo’n 15 minuten lopen. Inmiddels had ik natuurlijk al contact met de Duitse buren en verder waren de bezoekers ook aardig.

Maar.. je voelt hem al aankomen, geen community. Nanda en Alejandro waren deze aan het vormen vanuit hun centrum met mensen die via hun werken of pelgrims die bleven plakken. Inmiddels waren ze ook al bekend in het dorp. Fantastisch om daarbij te mogen aansluiten en de moeite die zij voor mij wilden doen. Maar.. je voelt hem al aankomen, ik woon er niet. Dan woon ik nog alleen in m’n campertje op een plek met andere mensen.
Als de zon wel zou schijnen, dan loop ik graag de berg over om zo te connecten, Dan loop ik het dorpje in, dingen bezoeken, met mensen connecten, maar met regen – en dit was echt stormachtige weer – doe ik dat niet graag. Dan is het plezier er bij mij snel af. Ik had verwacht dat ik dichterbij zou staan. Jaja, verwacht.. oftewel assumption is the mother of all fuck-ups. Niet gevraagd, wel gehoopt blijkbaar.

Ik voelde zo sterk dat dat voor mij cruciaal blijkt, zonlicht. Waarom zou ik anders in Spanje zijn met een camper. Niet om op 8m2 met regen binnen te zitten.

Ook kwam sterker naar voren dat ik graag op een plek wilde zijn met m’n camper waar mensen wonen om met ze te praten over het momentele crazy life, bij aanwezig kunt zijn, maar ook je eigen ruimte weer kunt opzoeken. Voor mij in energie een wezenlijk verschil met een camping of camperspot. Ook komt dan weer mijn droom naar boven: een plek vinden, een (groot) huis met lap grond om mensen uit te nodigen te verblijven – back to nature, a simple life. De vraag is: waar?

Dat weet ik zelf ook nog niet.

Wat ik wel kan doen, is de sfeer proeven bij vrienden die een community aan het opbouwen zijn. Ook heb ik me aangemeld bij Workaway om mensen te vinden die mijn droom al hebben gekocht/ gehuurd en nu bezig zijn met de verdere bouw en hiervoor mensen vragen om hulp.

Hoe dan ook voelde ik me knap bedroefd, want ik had m’n woord gegeven om te helpen en na aankomst voelde ik m’n intuïtie al toen ik hoorde dat er slecht weer op komst was. M’n woord.. ik zweerde er bij. Gaf m’n leven er voor, omdat ik dan dacht goed genoeg te zijn, er toe te doen. Wat een gek mechanisme was dit want het had me vast in de houdgreep. Het was tijd om dit anders te doen.

Dus ik koos er voor om het nog even aan te zien. Maar dat werkt niet, ben ik inmiddels wel achter. Eerder kostte me dit 4 jaar om erachter te komen. De afgelopen tijd was dat 4 maanden en nu in maar liefst 4 dagen kreeg ik lichamelijke klachten. Na een dag regen, een stormachtige nacht en nog een dag heftige regen, gaf ik toe. Dit is niet voor mij!

Volgend jaar weer een kans! Dus iedereen bedankt en gezegd: tot volgend jaar!

Dus besloot ik richting de omgeving te rijden waar ik van het zomer zo ontroert raakte: tussen Burgos en Soria. En daar heb ik een stuk van de camino gelopen om m’n gedachten op een rijtje te zetten. Wat een ervaring! Ik wilde kijken of ik zonder water en zonder sap dit aan kon. De reis naar Ibeas was 5 uurtjes geweest en in die tijd had ik ook nog niets gehad dus dit zou een perfecte kans zijn om dat te ervaren. Zo ging ik op pad.

Uiteindelijk ook nog een toffe camping gevonden in Villasur de Herreros waar ik aan de praat kwam met 2 schotten die onderweg naar Porto waren om een stuk grond te kopen. Wat een mooie omgeving! Tezamen met Arlanzon echt het bezoeken waard. Nu zit ik in Medinaceli. Ook een pareltje. Zal wat foto’s erbij doen!

Waar ik morgen heen ga? Dat weet ik morgen 😉

Liefs Stephanie

******************

After 3 days of Fisterra it turned into 5 with 2 days of rain…. I stayed at an autocaravana park with only campers. On the bay, a beautiful place. To get to the center of Nanda and Alejandro I had to go over the mountain to the other side of the village. About a 15 minute walk. In the meantime, of course, I had already made contact with the German neighbors and otherwise the visitors were also nice.

But… you feel it coming, no community. Nanda and Alejandro were forming this from their center with people who work through them or pilgrims who stayed behind. Meanwhile they were also known in the village. Fantastic to be able to join them and the effort they wanted to make for me. But… you feel it coming, I do not live there. Then I live alone in my camper in a place with other people.
When the sun would be shining, I like to walk over the mountain to connect, then I walk into the village, visit things, connect with people, but with rain – and this was really stormy weather – I don’t like to do that. Then the fun is quickly gone for me. I had expected to be closer. Yes, expected… or assumption is the mother of all fuck-ups. Not asked, hoped for apparently.

I felt so strongly that that turns out to be crucial for me, sunlight. Why else would I be in Spain with a camper. Not to sit inside on 8m2 with rain.

It also came forward more strongly that I wanted to be in a place with my camper where people live in order to talk to them about the current crazy life, to be present, but also to be able to find your own space again. For me in energy a substantial difference with a campsite or camper spot. Then my dream comes up again: to find a place, a (large) house with a plot of land to invite people to stay – back to nature, a simple life. The question is: where?

I don’t know yet either.

What I can do is taste the atmosphere at friends who are building a community. I also signed up at Workaway to find people who have already bought/rented my dream and are now in the process of building it further and are asking people for help.

Anyway I felt pretty sad because I had given my word to help and after arriving I already felt my intuition when I heard that bad weather was coming. My word… I swore by it. I gave my life for it, because then I thought I was good enough, that I mattered. What a crazy mechanism this was because it had me in a vice-like grip. It was time to do this differently.

So I chose to wait and see. But that doesn’t work, I have found out by now. Previously, this took me 4 years to figure out. Lately it was 4 months and now in no less than 4 days I got physical complaints. After a day of rain, a stormy night and another day of heavy rain, I gave in. This is not for me!

Next year another chance! So I thanked everyone and said: until next year!

So I decided to drive towards the area where I was so moved this summer: between Burgos and Soria. And there I walked a part of the camino to get my thoughts in order. What an experience! I wanted to see if I could handle this without water and without juice. The trip to Ibeas had been 5 hours and in that time I hadn’t had anything either so this would be a perfect opportunity to experience that. So I went on my way.

Eventually I found a great campsite in Villasur de Herreros where I got talking to 2 Scottish people who were on their way to Porto to buy a piece of land. What a beautiful area! Together with Arlanzon really worth a visit. Now I’m in Medinaceli. Also a gem. Will add some pictures!

Where will I go tomorrow? I’ll know tomorrow 😉

Love Stephanie